[ سوره الشعراء ‹ 26 › : آيات 116 تا 122 ] قالُوا لَئِنْ لَمْ تَنْتَه يا نُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمَرْجُومِينَ ‹ 016 › قالَ رَبِّ إِنَّ قَوْمِي كَذَّبُونِ ‹ 017 › فَافْتَحْ بَيْنِي وَبَيْنَهُمْ فَتْحاً وَنَجِّنِي وَمَنْ مَعِيَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ‹ 018 › فَأَنْجَيْناه وَمَنْ مَعَه فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ ‹ 019 › ثُمَّ أَغْرَقْنا بَعْدُ الْباقِينَ ‹ 020 › إِنَّ فِي ذلِكَ لآيَةً وَما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ ‹ 021 ) وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ‹ 022 › ترجمه : 116 - گفتند : اى نوح اگر خوددارى نكنى ، سنگباران خواهى شد . 117 - گفت : پروردگارا : قوم من ، مرا تكذيب كردند . 118 - اكنون ميان من و اينها جدايى بيفكن ( و داورى كن ) . 119 - ما ، او و كسانى را كه با او بودند در كشتى كه مملو ( از انسان و انواع حيوانات ) بود رهايى بخشيديم . 120 - سپس بقيه را غرق كرديم . 121 - در اين ماجرا نشانه روشنى است ، اما اكثر آنها ايمان نياوردند . 122 - و پروردگار تو عزيز و رحيم است .